Posts tonen met het label verrassingen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label verrassingen. Alle posts tonen

zondag 1 juni 2014

Waarom witte katten vaak doof zijn

In het vorige bericht schreef ik dat twee leerlingen uit de klas van meester Wim zelf een verklaringsverhaal geschreven hebben. Hieronder het verhaal van Gabriëlle. De tekening is ook van haar. 

Waarom witte katten vaak doof zijn. 

Lang geleden , toen God zat te kijken naar alle dieren dacht hij: “Ik vind ze nog best saai”. Dus hij ging hij alle dieren een beetje opvrolijken. Er liep een tijger voorbij en hij dacht: “die kan wel wat kleur en streepjes gebruiken.” Dus hij knipte met zijn vingers en ‘poef’, hij had strepen.

Hij liep verder en daar zwom een vis, een hele saaie vis. Hij knipte in zijn vingers en ‘poef’ de vis was blauw en God leerde hem ook trucjes. En nog veel meer dieren keren kleurstrepen enzo. Hij had een pandabeer witte vlekken en varkens een roze kleur gegeven.

Maar de duivel zag dat en dacht: “Die ga ik even lekker pesten.” En net toen God de katten kleur wou geven, knipte de duivel in zijn vingers en de witte kat bleef wit. “Wat gek”, dacht God, dus God knipte nog eens in zijn vingers. Maar niks. Er gebeurde helemaal niks. Toen kwam de duivel en zei: “Haha, nu heb je witte katten”. De duivel liep trots verder.

God was boos. Maar hij had een oplossing: gewoon een andere kat kleur geven, en dat lukte. Dus hij had alle katten kleur gegeven. Maar dat vond de duivel niet goed. Dus hij knipte weer met zijn vingers en ‘poef’, de kleur was weg. Maar de spreuk van God was niet helemaal weg:  de kleur zat in de oren van de kat. En zo komt het dat de meeste witte katten doof zijn, want de duivel was veel te lui om álle katten wit en doof te maken. 

Gabriëlle (12 jaar)


zondag 2 maart 2014

Koffie van Beethoven

Vandaag las in een column van Christiaan Weijts (1) dat Beethoven, vóórdat hij koffie ging zetten (of liet zetten, dat vertelt het verhaal niet), precies zestig koffiebonen uittelde.  Kijk. Dát vind ik nou fascinerende berichten. Ik zie hem ook gelijk voor me. Een wat brommerige dove man die, voorovergebogen aan zijn tafel, mompelend zit te tellen: "...einundsiebzig, zweiundziebzig, drieundziebzig...". Zo'n verhaal kan mij een hele dag bezig houden hangen. Echt.

Zo kwam het dus dat ik vanavond, toen ik de koffiebonen al in de elektrische molen had zitten, ze weer op het aanrecht stortte en over mijn schouder tegen S. zei: "Vanavond ga ik Beethovenkoffie zetten". S, behept met dezelfde fascinaties als ik, kwam gelijk naar de keuken: "Mag ik helpen tellen?" 

Samen telden we zestig bonen uit. In zes groepjes van tien. Om vervolgens tijdens het malen daarvan te constateren dat het verhaal niet vertelde hoeveel water Beethoven eigenlijk op zijn koffie goot. We besloten dat ons experiment niet volkomen historisch correct hoefde te zijn. Het ging om het idee. We wisten trouwens ook niet of der Ludwig suiker en melk in zijn koffie gebruikte.

Tijdens het drinken van het bakkie Beethoven zagen we hem weer voor ons. Ludwig von Beethoven. Aan tafel. Met zijn koffiebonen. 
S: "En dat mevrouw Beethoven dan met haar ogen zit te rollen"
Ik: "Ja. Of dat 'ie verkouden is: ... siebenundreissig, achtundreissing, neun... ha... ha....ha... HATSJIE! Scheisse. Einz, zwei, drie....".

En dan begint 't. Dan willen we weten hoe je in rond 1800 eigenlijk koffie zet.
En hoe mevrouw Beethoven heet.

Een snel rondje Wikipedia leert dat er geen mevrouw Beethoven geweest is. Sterker nog, dat Ludwig bekend staat als iemand die moeite had met vrouwen. En dat de gehoorbeentjes van Beethoven bij een autopsie verwijderd zijn. En daarna zoek geraakt. We weten ook dat er sinds de 17e eeuw al koffiehuizen zijn in Duitsland. En dat in de tijd van Johann Sebastian Bach (eerste helft 18e eeuw) koffie als gevaarlijk voor de jeugd beschouwd werd. Dat er in koffiehuizen gemusiceerd werd. Ook door J.S. Bach en zijn club. Oh. En ik heb een link gevonden naar de koffiecantate van Bach.

Ik bedoel maar. Lang leve de trivia. Mij zetten ze in elk geval vaak op het spoor van grotere dingen.

Al weet ik nu helaas nog steeds niet hoe je nou een echte, historisch verantwoorde koffie à la Beethoven zet. Iemand een idee?





1) Christiaan Weijts, 'Beethovens koffiebonen', in: De Groene Amsterdammer, jaargang 138, nr 3, p 57.
*) afbeelding: fotografische reproductie van een geschilderd portret van Beethoven door E.H. Schröder, Berlijn, zonder datum. Foto uit het Openbare Archief van Bergen, te vinden via: http://www.flickr.com/photos/37381115@N04/9569258758/in/photolist-fzAXeY-7boyQz-c868Wq-55F1Sq-6X4sqJ (geraadpleegd 02.03.14)

woensdag 22 december 2010

Middeleeuwse helpdesk

Naar aanleiding van een bericht in het blog van Hans over het schrijfplankje van Tolsum, dacht ik aan dit filmpje. Dat overigens ook heel geruststellend is voor iemand als ik, die nog steeds moet wennen aan Nieuwe Media en opkijkt van alle hippe gadgets die er op dat gebied blijken te zijn. De licht licht wanhopige verbazing en onhandigheid die daar bij horen, zijn gelukkig van alle tijden. Kijk maar.


dinsdag 23 november 2010

Sander en ik.

Ik ben op Sander Castagnari. Al een jaar. Sander en ik hebben een wat moeizame relatie. Soms kijk ik weken niet naar Sander om. En dan weer zit 'ie elke avond op m'n schoot. Ik ben gevallen voor z'n stem. Ik probeer hem vaak te laten zingen, maar dat lukt me niet altijd even goed. Desondanks blijf ik het proberen met Sander. Want het is Echte Liefde.

Jet Zoon heeft ook iets met één van de jongens van Castagnari (het zijn bijna allemaal jongens, die van Castagnari). Die van haar zingt niet alleen, die huppelt door de muziek met een aanstekelijke charme en vrolijkheid. Komt door Jet. Kijk maar:


woensdag 17 november 2010

Google als orakel (2)


Nou, N. heeft wat losgemaakt met zijn tip. Miunnio heeft al ideeën voor een website waarin vragen en antwoorden van het orakel gekoppeld kunnen worden. Anderen zien nog diepere gaten in de markt.
Zo was ik vandaag met mijn muzikale maatje H. op weg naar een klus in Uithuizen (ja, wij klussen in Uithuizen!). Ik vertelde hem in de auto over de tip van N. dat je Google als orakel kunt gebruiken voor het beantwoorden van al je levensvragen én van de vragen waarvan je niet eens wist dat je ze had. H., blik vastberaden op de tweebaansweg, hoorde het geïnteresseerd aan. Na en aarzelende stilte bekende hij opeens: "Had ik al gezegd dat ik priester van Google ben?".

Dat de man goddelijk speelt, wist ik. Maar priester? Dat was nieuw voor mij.

"En wat doe jij dan zoal, als priester van Google zijnde?"
"Ik leg de antwoorden van het orakel uit", sprak hij plechtig.
"Kost dat?" vroeg ik.
"Als je me je creditcard en pincode geeft, ben ik tevreden..." grijnsde hij.
"Zeg, meneer de priester, dat orakel raadplegen kan iedereen met een computer. Waarom zou ik jou daarvoor nodig hebben?"
"Omdat ik de antwoorden van het orakel voor je kan interpreteren. Dat kan niet iedereen." antwoordde hij met de kalme zelfverzekerdheid van iemand die er jaren op heeft gestudeerd. "Ik doe trouwens ook in dromen", voegde hij er aan toe. "Nog interessante dromen gehad, de laatste tijd?"

Ik weet het niet met H. Maar hij heeft me wel aan het denken gezet. Waarom wordt bijvoorbeeld Google altijd met een hoofdletter geschreven? Zaterdag, tussen onze optredens door, toch maar even aan de priester vragen.

foto: Mr. Mark, flickr

donderdag 11 november 2010

Google als orakel

Nieuwe media hebben de belangstelling van N.
Hij vraagt mij daarom regelmatig hoe het met 'de cursus' gaat. Ik meen op zulke momenten behalve belangstelling ook een lichte jaloezie in zijn stem  te horen (op kosten van de baas lekker experimenteren met Web 2.0, zij wel!). Lijkt zich ook maar niet voor te kunnen stellen dat ik het woord 'computer' vooral associeer met 'werk'. Maar goed, dat kan allemaal verbeelding zijn. 

In ieder geval heeft N. me attent gemaakt op een wel heel fascinerend fenomeen: google als orakel. Typ een vraagwoord als 'waarom' en er verschijnt een heel scala aan prangende levensvragen "Waarom praten vrouwen zoveel?", "Waarom is zeewater zout?", "Waarom regent het altijd als ik buiten ben?". Typ "Wanneer" en de vragen worden nog existentiëler "Wanneer ben ik vruchtbaar?". Geweldig!

Vraag me wel af wat we de Goden van Google moeten offeren voor antwoorden op deze levensvragen. Een kilootje privacy, wellicht?

maandag 18 oktober 2010

Simone blogt ook

Gisteren nog heel hard tegen iemand geroepen dat ik niet zie waarom ik het persoonlijk leven van iemand via zijn blog zou willen volgen. Stuit ik vandaag op het blog van Simone de Jong. Simone viert vol overgave de schoonheid van het alledaagse . Een feestje dat ik graag meevier. Dus. Ik ben om. Ik volg Simone. Huiswerk ook gelijk klaar.

Oh, Simone spaart trouwens óók per ongeluk gehoorde zinnen. Sterker nog, zij maakt er werk van. Als ik de pest in heb, zoek ik die pagina wel eens op. Ga ik ze alle 52 lezen. En dan moet het wel héél gek gaan wil ik niet minstens één keer hardop in de lach schieten.

maandag 11 oktober 2010

Pi Verhaar blogt!

Nu ik dan toch in de digitale speeltuin geparkeerd ben, ga ik me vermaken ook! Maar niet in m'n eentje. Daarom schrijf ik dit blog speciaal voor de andere 23-dingen-mensen. Van die types die, net als ik, houden van de geur van papier en het liefst nog met een vulpen schrijven. Speciaal voor jullie zal ik korte berichten over verhalen, boeken, muziek en geschiedenis posten. Klinkt saai? Zet je maar schrap voor wat verrassingen!
Hier is de eerste: Mondo Leone. De meester van de verbazing en het kleine verhaal. Bekijk en beluister 'Hendrix-Huisje' en geheid dat je de volgende keer in de trein van Utrecht naar Den Bosch de linkerkant van de coupé kiest (als je vooruit rijdt, dus).
Ik heb de man een aantal keren live gezien. Vrolijk, speels en ontroerend.   Op 12 januari 2011 in de Harmonie in Leeuwarden. Boek maar vast. Want na een avondje Mondo Leone is de wereld opeens een stukje mooier.